Definiția cu ID-ul 1331875:
Tezaur
MÎNTUIÉLNIC, -Ă adj. (Învechit) Mîntuitor (1). Așteaptă a morței înfățoșare, Ca un liman mîntuielnic dup-o lungă înotare. CONACHI, P. 286. - Pl.: mîntuielnici, -ce. – Mîntui + suf. -elnic.
MÎNTUIÉLNIC, -Ă adj. (Învechit) Mîntuitor (1). Așteaptă a morței înfățoșare, Ca un liman mîntuielnic dup-o lungă înotare. CONACHI, P. 286. - Pl.: mîntuielnici, -ce. – Mîntui + suf. -elnic.