Definiția cu ID-ul 1344305:
Tezaur
MUCURÍT1, -Ă adj. (Prin Ban. și Olt.) Mucegăit. Pită muncurită. ALR II/I MN 7, 6 847/2, cf. ALRM II/I h 22/27. ♦ (Substantivat, n.) Mucegai (1). Miroase a mucorit. VÎRCOL, M. 87. – Pl.: mucuriți, -te. – Și: muncurit, -ă, mucorit, -ă adj. – V. mucuri1.