Definiția cu ID-ul 1338109:
Tezaur
MONDRÓI s. m. (Prin Mold.) Om tăcut, posac, ursuz. ȘEZ. XX, 107. – Pl.: mondroi – Etimologia necunoscută. Cf. m o d o r o i.
MONDRÓI s. m. (Prin Mold.) Om tăcut, posac, ursuz. ȘEZ. XX, 107. – Pl.: mondroi – Etimologia necunoscută. Cf. m o d o r o i.