Definiția cu ID-ul 1330204:
Tezaur
MIȚUIÁLĂ s. f. 1. Mițuire. Dă-mi foarfecele-n mînă Să-i încerc la mițuială. TEODORESCU 597, cf. 592. ♦ (Glumeț) Păruială. Cf. FILE, J. I, 128. 2. (Regional) Miță1. Cf. CIAUȘANU, GL. CHEST. II 162/40, 94, V 161/46. – Pl.: mițuieli. – Mițui + suf. -eală.