Definiția cu ID-ul 1322022:
Tezaur
MIELUC, -Ă s. m. și f. (Prin Maram. și nordul Transilv.) Mielușel (I 1). Un vînt țebeș a sufla, Fluieru ș-a fluiera Trîmbgița ș-a trîmbgița Șî mnelucu ș-a zgera. T. PAPAHAGI, M. 80, cf. ALR I 1 773/355, 1 774/266. - Pl.: mieluci, -ce. – Miel + suf. -uc.