2 intrări
5 definiții

Explicative DEX

țuțuruș2 s vz țurțuruș

țuțuruș1 sn [At: SBIERA, P. 321 / Pl: ? / E: țuțur2 + -uș] 1-18 (Șhp) Țuțur2 (1-9) (mic).

țorțoruș sm vz țurțuruș

țunțuruș sm vz țurțuruș

țurțuruș s [At: DENSUSIANU, Ț. H. 338 / V: țunț~ sm, țuț~ s, țorțor~ sm / Pl: (1) ~i / E: țurțur1 + -uș] (Reg) 1 sm Țurțur1 (1). 2 s (Îf țuțuruș) Izvor.

Intrare: țuțuruș
substantiv neutru (N29)
nearticulat articulat
nominativ-acuzativ singular
  • țuțuruș
  • țuțurușul
plural
genitiv-dativ singular
  • țuțuruș
  • țuțurușului
plural
vocativ singular
plural
Intrare: țurțuruș
substantiv neutru (N29)
nearticulat articulat
nominativ-acuzativ singular
  • țurțuruș
  • țurțurușul
plural
genitiv-dativ singular
  • țurțuruș
  • țurțurușului
plural
vocativ singular
plural
țorțoruș substantiv masculin
substantiv masculin (M1)
nearticulat articulat
nominativ-acuzativ singular
  • țorțoruș
  • țorțorușul
plural
  • țorțoruși
  • țorțorușii
genitiv-dativ singular
  • țorțoruș
  • țorțorușului
plural
  • țorțoruși
  • țorțorușilor
vocativ singular
plural
țunțuruș substantiv masculin
substantiv masculin (M1)
nearticulat articulat
nominativ-acuzativ singular
  • țunțuruș
  • țunțurușul
plural
  • țunțuruși
  • țunțurușii
genitiv-dativ singular
  • țunțuruș
  • țunțurușului
plural
  • țunțuruși
  • țunțurușilor
vocativ singular
plural
substantiv neutru (N29)
nearticulat articulat
nominativ-acuzativ singular
  • țuțuruș
  • țuțurușul
plural
genitiv-dativ singular
  • țuțuruș
  • țuțurușului
plural
vocativ singular
plural