O definiție pentru sfituire
Arhaisme și regionalisme
sfitui, sfituiesc, vb. IV (reg.) a (se) termina.
Intrare: sfituire
sfituire infinitiv lung
| infinitiv lung (IL107) | nearticulat | articulat | |
| nominativ-acuzativ | singular |
|
|
| plural |
|
| |
| genitiv-dativ | singular |
|
|
| plural |
|
| |
| vocativ | singular | — | |
| plural | — | ||