2 intrări

2 definiții

bitirdisí, bitirdisésc, vb. IV (înv.) a termina, a rezolva; a compensa.

bitirdisésc v. tr. (turc. bitirdi, aor. d. bitirmek, a termina; ngr. bitizo, bg. bitisam și bitirdisam). Pe la 1800. Angajez.

Intrare: bitirdisi
infinitiv infinitiv lung participiu gerunziu imperativ pers. a II-a
(a) bitirdisi bitirdisire bitirdisit bitirdisind singular plural
bitirdisește bitirdisiți
numărul persoana prezent conjunctiv prezent imperfect perfect simplu mai mult ca perfect
singular I (eu) bitirdisesc (să) bitirdisesc bitirdiseam bitirdisii bitirdisisem
a II-a (tu) bitirdisești (să) bitirdisești bitirdiseai bitirdisiși bitirdisiseși
a III-a (el, ea) bitirdisește (să) bitirdisească bitirdisea bitirdisi bitirdisise
plural I (noi) bitirdisim (să) bitirdisim bitirdiseam bitirdisirăm bitirdisiserăm, bitirdisisem*
a II-a (voi) bitirdisiți (să) bitirdisiți bitirdiseați bitirdisirăți bitirdisiserăți, bitirdisiseți*
a III-a (ei, ele) bitirdisesc (să) bitirdisească bitirdiseau bitirdisi bitirdisiseră
Intrare: bitirdisire
bitirdisire infinitiv lung
nearticulat articulat
nominativ-acuzativ singular bitirdisire bitirdisirea
plural bitirdisiri bitirdisirile
genitiv-dativ singular bitirdisiri bitirdisirii
plural bitirdisiri bitirdisirilor
vocativ singular
plural
* Formă nerecomandată sau greșită – (arată)