2 definiții pentru struțurel
Explicative DEX
struțurel sn [At: MARIAN, Î. 568 / Pl: ~e / E: struț1 + -urel] 1-2 (Buc; șhp) Struțișor (1-2).
Arhaisme și regionalisme
struțurel, struțurele, s.n. (reg.) struț (buchet) mic; buchețel, struțișor, struțuc, struțucel, struțicior, struțușor.
- sursa: DAR (2002)
- adăugată de blaurb.
- acțiuni
Intrare: struțurel
struțurel substantiv neutru
| substantiv neutru (N1) | nearticulat | articulat | |
| nominativ-acuzativ | singular |
|
|
| plural |
|
| |
| genitiv-dativ | singular |
|
|
| plural |
|
| |
| vocativ | singular | — | |
| plural | — | ||
* forme elidate și forme verbale lungi – (arată)