2 definiții pentru prănicuț
Explicative DEX
prănicuț sn [At: ȚIPLEA, P. P. 95 / Pl: ~uri / E: pranic + -uț] 1-4 (Mar; șhp) Pranic (1-2) (mic).
Arhaisme și regionalisme
prănicuț, prănicuțuri, s.n. (reg.) pranic (v.) mai mic.
- sursa: DAR (2002)
- adăugată de blaurb.
- acțiuni
Intrare: prănicuț
prănicuț substantiv neutru
| substantiv neutru (N24) | nearticulat | articulat | |
| nominativ-acuzativ | singular |
|
|
| plural |
|
| |
| genitiv-dativ | singular |
|
|
| plural |
|
| |
| vocativ | singular | — | |
| plural | — | ||
* forme elidate și forme verbale lungi – (arată)