O definiție pentru biluntrist
Argou
biluntrist, -ă, biluntriști, -iste, s. m., s. f., adj. (pub., peior.) oportunist.
Intrare: biluntrist
biluntrist substantiv masculin
| substantiv masculin (M9) | nearticulat | articulat | |
| nominativ-acuzativ | singular |
|
|
| plural |
|
| |
| genitiv-dativ | singular |
|
|
| plural |
|
| |
| vocativ | singular | — | |
| plural | — | ||
* forme elidate și forme verbale lungi – (arată)